Ehl-i Kitab’ın (Yahudi ve Hristiyan dünyasının ve NATO İttifakı’nın), biz mü’minlere ve Türkiye’ye bakış açıları ve düşmanlık duyguları dinen de, tarihen de, fiilen de açıktır. Âl-i İmrân Suresi 118. ayet bunların gizli düşmanlıklarına ve fesatlık fırsatçılığına karşı bizi uyarmaktadır ve zaten bu konuda yüzlerce ayet vardır.

“Ey iman edenler! Sizden olmayanları (Yahudi ve Hristiyanların hain takımını ve işbirlikçi münafıkları) sırdaş (müttefik) edinmeyin. (Çünkü) Onlar size (her fırsatta) kötülüğe ve zarar vermeye uğraşırlar, size zorlu bir sıkıntı verecek şeylerden de hoşlanırlar. Onların buğz (ve düşmanlıkları) ağızlarından dışa vurmuştur, göğüslerinde (gönüllerinde) gizli tuttukları (nefret ve hıyanetleri) ise, daha büyüktür. (Böylece) Size ayetlerimizi (imanın ve inkârın alâmetlerini) kesinlikle açıkladık; belki akıl erdirip (Haçlı Siyonistlerden ve işbirlikçi hainlerden uzak kalırsınız diye, size bu gerçekler tebliğ ve tavsiye edilmektedir).” (Âl-i İmrân: 118) Buna karşılık Hucurât Suresi 9 ve 10. ayetleri bize İslam kardeşliğini ve mü’minler arasındaki ihtilaflarda nasıl davranılması gerektiğini anlatmaktadır.

“Şayet mü’minlerden iki (grup veya) topluluk çarpışacak olursa, aralarını bulup-düzeltin (ve İslam ümmeti ve ülkeleri arasında bunu sağlayacak etkin teşkilat ve tedbirler geliştirin). Şayet biri diğerine tecavüzde bulunacak olursa, artık azgınlık ve saldırganlığa kalkışanla, Allah’ın emrine (adil barış ve uzlaşma hükümlerine) dönünceye kadar mücadele edin; eğer sonunda (saldırgan taraf Allah’ın emrini kabul edip barışa) dönerse, bu durumda adaletle aralarını buluverin ve (her konuda) adil (ve insaflı) hareket edin. Şüphesiz Allah, adil olanları (karar verirken titiz ve dikkatli davrananları) sever (ve sahiplenir).

(Unutmayınız ki!) Ancak (ve muhakkak) mü’minler kardeştirler. (Kalleşlik ve kahpelik yapanlar hakiki mü’min değildirler.) Öyleyse kardeşlerinizin arasını bulup-düzeltin (ve bu amaçla, yeryüzünde etkin ve yetkin bir barış ve bereket düzenini yerleştirin) ve Allah’tan korkup (haksızlık ve ahlâksızlıktan) sakınıverin; umulur ki esirgenirsiniz.” (Hucurât: 9-10)

HUSİLER Üzerinden İran-Arabistan Çatışmasına Taraf Değil Arabulucu Olmalıdır!

Suudi Arabistan’la Yemen’deki İran destekli Husiler arasında tırmanan saldırılar, Ortadoğu coğrafyamızdaki yaşanan gerilimi daha da azdırmıştı. İran’ın Husiler’i, Amerika’nın ise Körfez ülkelerini “Vekil Güçler” gibi kullanıp kışkırttığı açıktı. AKP iktidarının ve Cumhur İttifakı’nın, çatışmaların bir parçası, ABD ve İsrail’in paravanı gibi davranması yerine, Mekke Anlaşması bahanesiyle Arabistan’ın yanında durması akla, vicdana ve İslam’a aykırıydı. Türkiye’nin bu ortamda Suudi Arabistan’a mühimmat yüklü askeri kargo uçakları sevk etmesi, Husiler üzerinden İran’a savaş ilanı sayılacak kadar vahim bir hataydı. Oysa Türkiye’ye yakışan Hucurât 9. ayetinde emredildiği şekilde: “İki taraf arasında yapıcı bir hakem rolü oynamak, saldırganlığı bırakmayan tarafa caydırıcı bir tavır takınmaktı…”

Ancak bunun için, önce Erbakan’ın D-8 oluşumuna ciddiyet ve cesaretle sahip çıkacak bir dirayete ihtiyaç vardı. Bu samimiyetten mahrum, korkak ve kaypak kafaların onurlu ve şuurlu bir barışa öncülük yapmaları imkânsızdı.

Tarihte Vehhabilik ve Suud Belası!

“Sultan İkinci Mahmud Han, bir taraftan Rumeli’de Sırp isyanıyla uğraşırken, diğer yandan Hicaz’da baş gösteren Vehhabilerin çıkarttığı fitneyle mücadele etmek zorunda kalmıştı. Arabistan’da isyan hareketinin lideri Muhammed bin Abdülvehhab, 1703 yılında Osmanlı Devleti toprağı olan Arap Yarımadası’nın Necid bölgesindeki küçük bir yerleşim yeri olan Uveyne’de doğmuştur. İbni Teymiye’nin fikirlerini yeniden yayma gayretiyle 18’inci asırda ortaya çıkan Muhammed bin Abdülvehhab, Necid bölgesindeki güçlü Arap kabilelerden Suud ailesinin desteğiyle (ve asıl İngilizlerin himayesiyle askeri ve  siyasi güce ulaşmıştır. Çünkü İngiliz Yahudiler; Osmanlı’yı zayıflatarak Filistin’de bir İsrail kurma amacındadır.)

Bid’at bahanesiyle türbeleri yıkmak, kabir ziyaretini yasaklamak gibi eylemlerle faaliyetlerini hızlandıran Vehhabi anlayış, II. Dünya Savaşı’nın kaos ortamında Hicaz bölgesinde hâkimiyet kurmayı başarmıştı. Abdülvehhab, Vehhabililik hareketini yaymak için Arap milliyetçiliğini kışkırtmış, mezhepsizliği yaygınlaştırmaya çalışmıştır. Diriye Emiri Muhammed bin Suud’la iş birliği yapmış (1744), Suud ise Abdülvehhab’a destek olarak arka çıkmıştır.

Vehhabiliğin kurucusu Muhammed bin Abdülvehhab ile Suud ailesinin reisi Muhammed bin Suud arasındaki iş birliği, karşılıklı menfaate dayalı bir ilişkiye dönmeye başlamıştı… Abdülvehhab, kendileri dışındakileri tekfir edip, sapkın fikirlerini yayarken, Suud ise siyasi menfaat devşirmek ve Osmanlı’ya karşı isyan ederek bağımsızlık kazanmak amacındaydı.

Muhammed bin Suud’un yerine geçen oğlu Abdülaziz, 1803’te Taif’i ele geçirmiş, tekke ve türbeleri yıkıp kitapları yaktırmıştır. Vehhabiler, iki ay sonra Mekke’ye hâkim olarak burada Peygamber Efendimiz (SAV), Hz. Ebubekir (RA), Hz. Ömer (RA) ve Hz. Ali (RA)’nin doğduğu evleri ve türbeleri yıkmış; ardından Cidde’ye saldırmış, muvaffak olamayınca Diriye’ye çekilmek zorunda kalmıştır.

1808 yılında tahta geçen Sultan İkinci Mahmud Han, Vehhabilerin çıkarttığı fitneye kesin çözüm bulmak için Mısır Valisi Mehmet Ali Paşa’ya isyanı bastırma emrini vermiş, o da oğlu Tosun Paşa’yı görevlendirmiştir. Tosun Paşa, 1812 tarihinde yaptığı seferle Medine’yi Vehhabilerden temizlemiştir. Ardından Mekke ve Taif kurtarılmış (1813); Mekke-i Mükerreme’nin anahtarları Payitahta gönderilmiş ve Vehhabi isyanı böylece bitirilmiştir.

Babasının ölmesi üzerine Diriye Emirliği Abdullah bin Suud’a intikal etmişti. İbrahim Paşa, Diriye’yi ele geçirdiği hengâmda Abdullah bin Suud ile dört oğlu, üç kardeşi ve iki yeğenini esir almış, diğer isyancılar ve Vehhabi dini önderleri önce Kahire, ardından deniz yoluyla İstanbul’a göndermişlerdi. Bunlar üç gün boyunca: Hırsızlık, yağmacılık, isyan (bağy) ve terörizm (hirâbe) suçlarından sorguya çekilmiş; İslam ceza hukukuna göre idamlarına hükmedilmiştir. (1819)[1]

ABD Planı ve Kâbe Yalanı

“Önce ABD’nin, Müslümanların mukaddes mekânları ile ilgili menfur planlarından bugüne kadar sızan bilgileri hatırlayalım:

2001 yılında İkiz Kuleler mizanseninden sonra, ABD’nin o günkü yetkilileri Müslümanlara karşı Haçlı Seferleri’ni başlattıklarını açıklamışlardı. Bunu devreye soktuktan kısa süre sonra Kolorado Milletvekili Tom Tancredo aracılığı ile bir açıklama daha yapmışlardı. Buna göre Haçlı Seferleri başarıya ulaştıktan sonra, Müslümanların mukaddes şehirleri olan Mekke ve Medine’nin “İkiz Kuleler mizansenine” benzer bir mizansen daha hazırlayarak ve bunu bahane olarak kullanarak vurulacağını açıklamışlardı. Bunun da hayata geçirilebilmesi için ABD’de kurmay subay yetiştiren okullara Mekke ve Medine’nin nasıl bombalanacağı konusunda ders konması dahil, birtakım hazırlıklar yapmışlardı. Bu hazırlıkların halen devam ettiğini tahmin etmek zor olmamalıdır. Mesela “Müslümanları ehlileştirmek için” topyekûn imha savaşlarına girişmek, mesela Kâbe ve Mescid-i Nebevi’yi Hiroşima ve Nagazaki benzeri atom bombalarıyla yok etmek ve yıkmak… Mesela Ilımlı  İslam’ı yürürlüğe sokarak, Müslümanların cihad ve devlet ile alâkalı uymaları gereken görevlerini yasaklamak…

İnternette halen silinmemiş olan Milletvekili Tom Tancredo’nun bu menfur açıklamaları o günkü Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’e sorulduğunda “bunlar saçmalık” şeklinde cevap verip adeta örtbas etmesi halen hafızalardadır. (Ama aynı Abdullah Gül’ü Cumhurbaşkanı adayı yapmaya çalışan Temel Karamollaoğlu ve Mahmut Arıkan neyin peşinde koşmaktalardı?)

Sabah  gazetesinin 12 Mayıs 2012 tarihli “Dünya Raporu” adlı sayfasından sızan bir haber, ABD’de harp okullarında 2001 yılından sonra okutulan ve halen okutulmaya devam eden Kâbe’nin nasıl yok edileceğine dair ders programları hâlâ durmaktadır.

Öyle anlaşılıyor ki; Amerika ve İsrail, mukaddes mekânlarımız konusunda yeni planlar hazırlamaktadır. Bunların İran ve Yemen karşısında zor duruma düştükleri açıktır. Birisi İslam diyarlarındaki askeri varlıklarını koruyamamaları ve bu konuda hezimete uğramaları karşısında, pılısını pırtısını toplayıp defolacağını anlamış olmalı ki, yeni planlar hazırlayıp İslam dünyasını birbirleri ile savaşa sokup çarpıştırmak hesapları yapılmaktadır. Öbürü yani Katil İsrail ise suçlu devletlerinin haritadan silinme akıbetinin yaklaştığını görerek son çare olarak İslam dünyasında topyekûn bir savaş çıkartıp bundan faydalanarak varlığını devam ettirmek arzusundadır.”[2]

Size, Siyonist siyaseti ile ilgili bir sır hatırlatayım:

Almanya Berlin’de, Türk kökenli solcu ve sosyalist bir bayanın Eyalet Başbakanı seçilmesine, Alman Yahudilerin çok üzüldükleri ve endişe ettikleri yazılıp konuşulmaktaydı… Hitlerci aşırı sağın yükselişi konusunda ise suskunlardı.

Bunun izahı: Siyonist siyasetten anlayan kesimlere “bu Türk solcu kadını biz seçtirdik, ona sahip çıkın” mesajıydı. İsrail’deki sık sık Erdoğan aleyhtarlığına da bir de bu açıdan bakmalıydı!..